Warning: Creating default object from empty value in /home/berria/berria.euskaljakintza.com/wp-content/themes/canvas/functions/admin-hooks.php on line 160

Eta garapenak norabidea galtzen badu?

gorpuaDudarik gabe, XXI. mendea teknologia berrien mendea izango zela esan zuenak bete-betean asmatu zuen; izan ere, prentsara jotzen dugun bakoitzean ia beti aurkitzen dugu aurkikuntza berri baten inguruko artikuluren bat edo beste. Artikulu horietan arlo guztietako idorokundeak aurki ditzakegu; gure gustura molda daitekeen robot bat, tekilatik abiatuta diamanteak lortzea… , baina gehien interesatzen zaizkigunak medikuntza arlokoak izan ohi dira, beldurra sortzen duen heriotza saihestu edo bizitza erosoagoa bezalakorik ez baitago. Hona hemen azkeneko berriak:

Gehienok entzuna izango duzue Bartzelonan farmakorik gabe eginiko lehen trakea transplantearena. Miraria hildako emaile baten trakea eta gaixoaren ama zelulen erabilpenean datza. Horrela, gaixotasun baten ondorioz ezkerreko birikarik gabe geratzera zihoan emakumea operatu, eta hamar egunetara etxean egotea lortu dute; izan ere, aurrerakuntza honek gorputzak transplantea errefusatzearen ondorioak aurrezten baitu.

Hala ere, japoniar zientzialari batzuk urrutiago iritsi dira. Kaltzio fosfato hautsa, ur destilatua eta likido solidatzailearen arteko nahasketa batekin nahi diren neurriko hezurrak egitea lortu baitute. Kaltzio fosfatoa benetako hezurren material berdina izanik, hildako hezurrak erabiltzea saihesten da.

Hori guztia gutxi balitz, Kaliforniako Teknologia Institutuak hamar minutu baino gutxiagotan odol tanta batean gaixotasun kardiobaskular eta minbiziaren presentzia detektatzen duen txip bat garatzea lortu du. Orain arte minbizia detektatzeko prozesuaren iraupena ezagututa, benetako aurrerakuntza hori ere.

zahartzaroCelle-2 aldizkariak honako beste hau argitaratu du: ADN txip batzuen garapenari esker, ugaztunetan zahartze prozesua baldintzatzen duena sirtuin izeneko proteina dela baieztatu da. ADNaren narriadura dela eta, aktibatu gabe egon behar duten geneak aktibatzen direnean, sirtuin proteinak ezin du bere lana ondo egin, bere lana espresio genetiko egoki baten erregulazioan baitatza. Hortik abiatuta, aldizkariak zahartzaroaren mekanismo unibertsal bat proposatu du, izaki guztiengan berdina dena; izan ere, eboluzioan zehar mantendu den mekanismo batez hitz egiten ari gara.

Aurreko aurkikuntzan oinarrituta, saguekin egindako ikerketek bere emaitza eman dute. Sirtuin gehiagoko saguetan ADNaren konponketa eraginkorragoa da, saguen bizi itxaropena %24-46 artean areagotuz.

Hotzikara eragiten du urte gutxiren buruan zahartzaroaren aurkako sendagarria eskura edukiko dugulako ideia soilak, edo ama zelulen bitartez txarto daukagun organoren bat bere kopiaz ordezkatzeak. Sentsazio horrek aipatutako guztiari oztopoak jartzea ekartzen du; izan ere, aurrerakuntza horiek guztiak onerako erabil daitezkeen bezalaxe txarrerako erabil baitaitezke. Alfred Nobel dinamitaren asmatzaileari galdetu besterik ez dago.

Teknologia berrien abiadura eta gizakiak hori guztia onartzeko prozesuak behar duen denbora eskutik ez doazenean, modu batera edo bestera, saihestu nahi ditugun hanka sartzeetan erortzen garela iruditzen zait. Halaxe esan zuen Albert Einstein zientifiko alemanak ere bere garaian:

“Zergatik ematen digu hain zoriontasun gutxi lana aurreztu eta bizitza errazten digun teknologia zientifiko bikain honek? Sinpleki hauxe da erantzuna: oraindik zentzutasunez erabiltzen ikasi ez dugulako.”

Informazio gehiago:

, , , , ,

3 Responses to Eta garapenak norabidea galtzen badu?

  1. kabeledo 2009(e)ko urtarrilak 13 at 9:14 am #

    Maddi benetan interesgarria artikulu hau, gainera, gure arloko artikulua da, arlo biologikoaren artikulua.

    Ez neukan aurrerapen hauen berri, baina benetan harrigarria nola gizakiak aurreratu dezakeen honelako gauza zaileetan, hau da, medikuntzan.

    Espero dugu urte batzuk pasa eta minbiziaren aurkako tratamentu edo botika bat asmatzea minbizia sendatzen duena.

    Zorionak Maddi, benetan.

    Muxu handi bat.

  2. jon 2009(e)ko urtarrilak 13 at 9:19 am #

    Benetan interesgarria artikulua!Horrelako gauzak biologiako klaseetan irakurri beharko genituzke euskarako orduetan izan beharrean jajajaja.

    Orain urte gutxira arte ezin pentsagarria egiten zitzaigun orain nahikoa ohiko ikusten ditugun transplanteetan eta are gehiago naturan aurki ditzakegun substantziekin gure gorputzari baliogarri zaizkion organoak, hezurrak kasu honetan, sortzea.

    Bereziki gustatu zait artikulua. Zorionak Maddi!
    =D>

  3. Maddi 2009(e)ko urtarrilak 14 at 8:11 pm #

    Eskerrik asko iruzkinengatik!

    Aurrerapen hauen berri izan nuenean ideia ona iruditu zitzaidan artikulua horren inguruan egitea, egunero ez baita horrelakorik entzuten. Hala ere, artikuluan esan bezala, aurrez ondo prestatuta egon behar dugu aurrerapen horiei aurre egiteko.

    Gizakia harrigarria da benetan, baina batzuetan animaliek ere harritzen gaituzte, txistua jotzen duen orangutana ikustea besterik ez dago.

Utzi erantzuna

-->