Archive | 2006

Aurkezpenak

By on 2006(e)ko apirilak 27 in sailkatu gabe

AURKEZPENAK

IEB07n

Comments { 0 }

Mulacen, bi aurpegiko mendia

By on 2006(e)ko apirilak 25 in orokorra

Lehengo batean, 3 mendizale hil ziren Mulacen mendia jaisten ari zirela. Taldea 4 mendizale alemaniarrez osatuta zegoen eta ondo ekipatutako jendea zen. Jaitsieran, zero azpitik 20 graduko tenperaturak izan zituzten eta gauak harrapatu zituen. Haietatik batek menditik jaitsi eta Guardia Zibilari jakinarazi zion gertatutakoa. Erreskate taldeak iritsi zirenerako, ordea, 3 mendizaleak hilda zeuden tamalez. Aurreko urtean, urte sasoi honetan ere, beste hainbat britaniar jubilatu hil ziren. Gaizki ekipaturik zihoazen eta ekaitzak harrapatu zituen mendia igotzen ari zirela.

Bi euskaldun mendizalek ere, biak ETAko preso izandakoak, gordinak ikusi zituzten lehengo urtean mendi honetan. Azkenean, laguntza eskatu behar izan zuten eta Guardia Zibilak aurkitu eta jaitsi zituen menditik. Ez zen giro izango mendizaleen eta erreskatatzaileen artean.

Mulacen mendia Sierra Nevadako mendizerran kokatuta dago eta Iberiar Penintsulako mendirik altuena da bere 3478 metrorekin. Aurrez aipatutakoaren arabera mendi nahiko zaila dela pentsa daiteke, eta hala da urte sasoiaren arabera.

Mendi korapilotsua, beraz, baina horra hor, irudian ikus dezakezuen bezala, Asier eta Jokin Mulacen mendiaren tontorrean. Mendizale profesionalak hortaz.

Ez da horrela zoritxarrez, gaztelaniaz esango litzatekeen bezala, "Dominguero" galantak gara. Nola liteke, ordea, Asier bezalako ipurdi handi batekin, galtza motzetan eta jertse zistrin batekin Mulacen mendiaren tontorrean egotea?

Hori bera galdetzen nion nik neure buruari han nengoela. Izan ere, urte hartan, 2005eko apirilean, igotzen saiatu nintzen osabarekin eta orduan oso esperientza desberdina izan nuen. Alpujarrako herrixka batetik atera ginen, 1000 metro ingurura dagoena. Egun osoan mendian gora ibili ondoren, mendi aterpera iritsi ginen 2500 metrora, leher eginda. Bertan lo egin eta gorantz abiatu ginen hurrengo goizean. Izugarrizko haizetea zebilen han, ordea, elurra belaunetaraino eta ez zen 5 metro baino gehiagora ezer ikusten. Hotz galanta pasa nuen nik eta, azkenean, ordu erdi eskas gorantz ibili ondoren, bueltatzeko erabakia hartu zuen osabak ez arriskatzearren. Eskerrak!

Udan, ordea, oso bestalakoa da mendia. 2700 metroraino mikrobus batean igotzeko aukera dago abuztuan. Bertatik tontorreraino paseo bat besterik ez da, Murumendi igotzearen modukoa.

Beraz, nire gomendioa nahi baduzue, hobe duzue udan joatea, gu bezala ogitarteko ederra eraman eta paseotxo bat egitera. Ni, behintzat, ez noa gehiago neguan!

Comments { 0 }

SEI LORE, Txema Garcia-Viana

By on 2006(e)ko apirilak 24 in irakurlearen txokoa

1963.ean jaiotako donostiar honen literatura lanak oso ugariak ez izan arren, jadanik haur eta gazte literatura, nobela eta poesia arloak landuak ditu. Dagoeneko hogei urte igaro dira bere lehen kreazio idatzia argitaratu zuenetik, Ihesi poema-bilduma, hain zuzen. Hamabi urtetako isilunearen ondoren, 1998an, bere lehen nobela idatzi zuen, Triangulo hautsia, eta harrez geroztik haur eta gazteentzat Bi ipuin harrigarri eta Balantza: tximistaren alaba liburuak plazaratu ditu. Bere azken alea, duela bost urte kaleratua, Sei lore nobela da.

Arfarah, Kinnah, Duraif, Kutehari, Alkanna eta Barak loreak oso preziatuak dira; alde batetik, oso bitxiak direlako, eta, bestetik, seiak elkarrekin izanda, formula harrigarri bat lor daitekeelako. Andres Montilla ikerlariak Afganistango Ptolomeoren hilobian aurkitu zuen loreez osaturiko formula hori pertsiarrek erabili omen zuten, Darioren gidaritzapean, garai hartan garaiezinetzat jotzen zuten Alexandro Handiaren ejerzitua menderatzeko, eta halaxe gertatu zen. Aurkikuntza hori medikuntza aldetik izugarrizko ekarpena izango litzatekeela uste zuen Montillak, baina Afganistango gatazka eta Tadjikek formularekiko zuten interesa zela eta, kasik burutuezineko afera bilakatu zen lurraldetik irtetea. Horregatik, Montillak, lana erraztearren, errezeta botanikoa bere taldekideen artean banatu zuen, Louis, Steve, Pablo, Jokin, Amaia eta Montilla beraren artean. Zoritxarrez, Andres ez zen berriro etxera itzuliko.

Markos Gorriti detektibea aukeratzen du Julia Montillak, Andresen alabak, bere inguruan jazotzen ari diren gertakari misteriotsuak ikertzeko. Juliak, noski, bere zendutako aitari zegokion formularen zatia jasotzen du, baina honen heriotzari buruzko ezer argirik ez daki. Gorritik hasieratik gezur, kontraesan eta misterio gehiegi sumatzen du taldekideen eskutik, itxuraz guztiek sei loreen kontu hori guztia ahantzi nahi dute, baina itxurakeria horren atzean dirugosea ikus dezake ezbairik gabe, lehen erailketa odoltsu eta makabroak argi uzten baitu norbait sei loreen atzetik dabilela eta ezerk ez duela geldituko…

Horrela ematen zaio hasiera gehiegizko heriotzetan amaitzen den istorio honi. Tiroteoak, odola eta bereziki misterioa dira eleberri hau paregabe bilakatzen duten ezaugarriak. Gainera, Garcia-Vianak modu egoki batean uztartu ditu pertsonaien arteko harremanak, amodio eta sexua barne, protagonistaren detektibe lana eta honen bizitza, modu honetan kontakizunari bizitasun gehiago emanez. Honek guztiak irakurterraza bilakatzen du nobela, haria jarraitzeak ez baitu zailtasunik suposatzen. Azpimarratzekoa da, irakurtzen zoazen heinean ezusteko galantarik hartzen ez baduzu ere, amaiera aurretik espero ezin daitekeen horietakoa dela, primerakoa.

Txema Garcia-Vianaren nobelak detektibe istorioetako arau guztiak betetzen ditu..bat salbu: sei loreak ez dira hildakoen hilobiak apaintzeko.

Pasarteren bat irakurri nahi al duzu?

Txema Garcia-Vianaren bibliografia, kritikak etab. irakurri nahi al dituzu?

Comments { 0 }
-->