Tag Archives | arazoak

Delitua emakumeen eskubide bihurtuta

By on 2010(e)ko maiatzak 6 in arazoak, gizartea

Abortua Estatu Batuetako hiltzaile nagusiena da. Han, legalizatu ondorengo hamar urteetan, hamalau milioi bizitza galdu zituzten. Zer gertatuko da Espainian? Tabakoa eta trafiko istripuengatik hildako pertsonen kopuruaren aurretik jarriko al da abortuaren ondorioz jaiotzea lortzen ez duten ume kopurua? Otsailaren 24an onartu zen abortuaren lege berria eta uztailaren 5era arte ez da martxan jarriko. Orduan ikusiko da, lege aldetik, abortuaren ikuspuntua aldatzeak eragiten ote duen ala ez. Abortua delitu izatetik emakumeen eskubide bat izatera iritsi da. Baina hori baino gehiago gizonezkoaren salbazioa dela esango nuke. Izan ere, emakumearen eskubidea izatean, umearen ardura emakumearena baino ez dela ematen du eta, beraz, ardura horretaz desegiteko eskubide horren erabilera egitea besterik ez duela. Horrela, nire ustez, gizonaren kezkak amaitzen dira emakumeak abortatzeko aukera duela jakitean.

Gainera, zergatik berez zigortu beharko litzatekeen ekintza bat orain emakumeon eskubide bilakatu? Nahiz eta denborak aurrera egin, hilketa bat beti izango da delitu (hori espero dut, behintzat) eta beti zigortuko da, zigorra ezberdina izanagatik. Abortuaren kasua ez al da antzekoa? Izan ere, amaren sabelean egunetik egunera hazten doana bizidun bat da. Gameto arra eta emea elkartzen diren momentutik idatzita geratzen dira umearen ezaugarri guztiak kode genetikoan. 17. egunerako globuxka gorriak eta bihotza eratu dira. 24. egunerako bihotz taupadak agertzen dira. 6. asterako bere nerbio sistemak bere gorputza kontrolatzen du eta gizaki itxura du. 7.asterako barruko organo guztiak garatuta ditu. 9. eta 10. asteen tartean likido amniotikoa edan dezake. Eta hortik aurrera bere tamaina handitzen joaten da. Zaila da zehaztea zein momentutan bilakatzen den gizaki bat; izan ere, sabeletik atera ondoren ere garatzen joaten zaio bista. Argi dago, baina, espermatozoidea eta obulua elkartzen diren momentutik dagoela bizitza.

Abortatzearen arrazoiak gehiago izaten dira ama bizitzako momentu txar batean haurdun gelditu dela umeak berez gaixotasun bat duelako baino. Zergatik ez utzi horren berekoiak izateari? Denok dakigu harreman sexualak edukitzeak ondorio batzuk ekar ditzakeela, haurdun gelditzea eta gaixotasun benereoak hartzea, besteak beste. Dakigunez, neurriak hartu gabe sexua praktikatuz gero, nahi ez dugun zerbait etor dakiguke; beraz, kontsekuentea izan behar da. Ezin dena egin da “arazo” horretaz desegin. Egia da ume bat edukitzeak bizitza zeharo aldatzen duela eta ohitura ezberdinak hartzera behartzen zaituela, baina zergatik kendu behar diozu ume bati bizitzeko aukera momentu batean zuk egindako hanka-sartzearengatik? Ez al litzateke izango egokiago egoera hori zure gain hartzea eta etorri behar diren aldaketak era egokienean bideratzea? Hori bai, ume baten ardura edukitzea gehiegi baldin bada amarentzat, irtenbide egokia adopzioa izango litzateke; izan ere, familia asko daude umea nahi eta eduki ezin dutenak eta, inongo dudarik gabe, beraiena izango balitz bezala zainduko dutenak. Zaila da ezezagun bati umea ematea, baina hiltzea baino askoz ere errazagoa behintzat bada.

Informazio gehigarria:

http://www.aciprensa.com/aborto/datos.htm

Comments { 14 }

Eliza, pederastiaren sopikun!

By on 2010(e)ko maiatzak 1 in arazoak, gizartea

Azkenaldi honetan asko entzuten ari gara apaiz pederasten inguruko berriak. XX. mendearen erdialdetik aurrera ugaritu egin dira elizgizon hauen aurkako salaketak sexu gehiegikerien ondorioz. Kasu asko ari dira agerira ateratzen, baina hau ez da gaur egungo kontu bat. Komunikabideetan azaldu ez arren, hau beti gertatu izan den kontu bat da. Pederasta gehiengoak apenik gabe geratzen dira eta Elizaren babesa jasotzen dute gertaera hauek ezkutatuz, inongo salaketarik egin gabe eta inplikaturik dauden apaizak elizbarruti batetik bestera eramanez, eskua sartzen jarrai dezaten. Horrenbestez, esan dezakegu Eliza pederastiaren sopikun bihurtzen dela.

Oraindik orain, Elizak kritika asko jasan behar izan ditu horrelako gertaerak argitaratu direnean, zenbait gotzainek erakutsi duten jarrerarengatik; biktimekiko agertu duten hoztasunarengatik, esate baterako. Hoztasun honi buruz hitz egitean, kasuak ez argitaratzearren ordaintzen dituzten dirutzaz mintzatzen ari natzaizue. Kaltetuei laguntzak eskaini beharrean, biktimen isiltasuna erosten dute. Oso larria da abusuak egitea, are larriagoa apaiz batek burutzea, baina ez zaio garrantzirik kendu behar aurrez aipaturiko Elizaren jarrerari. Lotsagarria da, transmititzen dituzten baloreak kontuan hartuta, jokaera hau edukitzea.

Beste alde batetik, zenbait kasutan biktimek ez dute jaso familiaren babesa ezjakintasunagatik, beldurragatik eta, gehienetan, apaizekiko zuten errespetuagatik. Senide batzuek, jakinaren gainean egonagatik, ezikusiarena egin izan dute, beste alde batera begiratuz, Eliza babestearren. Baina, zorionez, XXI. mendean beldur hauek bukatu dira eta horregatik lehertu da eskandalua. Bazen garaia!

Eliza katolikoaren ezaugarri bat apaizen zelibatua da. Batzuen aieruz, apaizek ezkontzeko baimena izango balute, ez lirateke hainbeste pederasta egongo, emaztearekin -eta ez haur gajo batzuekin- bere betebehar fisikoak asetzeko aukera izango luketelako. Baina ez dut uste hau pisuzko arrazoi bat denik, pederastia kasuak elizatik kanpo ere ematen baitira. Halaber, frogatuta dago lege hau ez dagoen beste erlijioetan ere makina bat kasu daudela. Beste batzuen ustez, berriz, apaiz zelibatuaren aitzakiarekin sartzen dira instituzio honetan; izan ere, inork ez luke inoiz pentsatuko apaiz bat hori egiteko gai denik. Ez hori bakarrik, jakina da apaizek hezkuntzan protagonismo berezia izan dutela eta haurrekin kontaktua izatea ez dela beste munduko ezer.

Orain arte, delitu hau burutzen zuten apaizek Aita Santuaren barkamena jasotzen zuten, eta zigorrik gabe geratzen ziren; egungo eskandalu honekin, ordea, gauzak aldatzea espero dut. Pederastia delitu bat da, eta edonork hamar urte baino gehiagoko kartzela zigorra jasan beharko luke (gutxiegi dela esango nuke, baina horrela dago legea jarrita). Legearen aurrean denok berdinak garenez, apaiz pederastak pareko zigorrak jaso beharko lituzkete, hori izango litzateke justizia. Bestalde, elizatik kanporatuak ere izan beharko lukete. Horrelako kasuek ez dituzte biktimak bakarrik mintzen, Elizaren irudia ere zikintzen da eta, dagoeneko, zikindu samarra dagoela uste dut.

Bideo interesgarri bat ipini nahi nizuen (watch?v=2JRPuP_J2iI”>Papa Benedicto XVI, encubridor de pederasta), baina ezin da txertatu (Embedding disabled by request). Goiko estekan klik eginda, youtuben bertan ikusi ahal izango duzue.

Comments { 1 }

Sálvate tv

By on 2010(e)ko apirilak 22 in arazoak, gizartea

Gran Hermano, La Noria, Sálvame, Supervivientes… reality show eta talk showez gainezka dago Espainiako telebista programazioa. Garai batean gizarteak ontzat jotzen zuen zerbait egin behar zen pantailan agertu ahal izateko; gaur egun, aldiz, pare bat birao bota eta zeure burua barregarri uzteko prest egonez gero, ziurtatuta duzu lekua telebista pribatuko edozein katen. Lotsagarria deritzot honi. Normala al da, bada, telesaio batek urliaren ipurdiaz, sandiaren alabaz edo berendiaren adarrez hitz egin besterik ez egitea? Normala al da bi gizon plato erdian elkarri joka hastea?

Hasteko, ez dut ulertzen nola den posible pertsonari bere duintasuna eta pribatutasuna ebasten dizkion rolak betetzean oinarritzen diren lanbideak -azken batean hortik bizi baitira- existitzea. Legezkoa izango da, baina morala… Bai, egia da Karmele, Kiko edo dena delakoa bere borondatez joaten dela platora, eta diru sari interesgarri bat lortzen duela trukean, baina benetako etekina ateratzen duena katea bera da, pertsona hauek bere nahiera erabiltzen dituena eta hauei esker sekulako irabaziak dituena.

Bestalde, esaerak dioen bezala, ikusten dugunak eragin egiten digu; zer ikusi, hura ikasi. Azaltzen duten errespetu eta balore ezak, beraz, ikusle guztiogan uzten ditu zantzuak. Honek denoi egiten digu kalte, baina bereziki gazteenei -kontuan izan behar da haurren ordutegian emititzen direla gehienak-. Haurrek maiz heroiak behar dituzte, eta telebista kalea bezain baliogarria da rol-model iturri gisa. Ondorioz, ez da harritzekoa telebistan ikusten duten norbait eredutzat hartzea. Imagina ezazue zeuen semeak Kiko Hernándezbezalakoa izan nahi balu edo alabak Belén Estebanen posterra jarriko balu gelan. Nahiago nuke telebistarik ez eduki.

Halaber, programa hauek protagonismo oro bertako pertsonaiei ematen diete, informazioa edo diotena bigarren planuan utziz; azken finean, eduki mailan hutsik daude. Honela informazio zehazgabea egiatzat erabiltzen dute, zer dioten ere ez dakitela (garrantzitsuena nola dioten baita, ahal den era baldar eta polemikoenean). Informazio zehatza emateko arreta urria eta iturrien fidagarritasunaren frogaketa eskasa Wyoming eta Intereconomia ren arteko liskarrean, edo Cristianok Sálvame programari egin dion salaketan agerian geratu dira.

Hori bai, ez da ahaztu behar telebista potentzial handiko komunikabidea dela. Gezurra dirudien arren, kultura eta informaziorako bide ezin hobea da -nahiz, ikusitakoak ikusita, denbora-pasa merkerako mugatua dirudien-. Errazagoa da eta aurrekontu txikiagoa behar da, noski, showak emateko; ahatik, telebistaren ahalmenaz baliatu ordez, hain erabilera kaskarra ematea tresna erabat mespretxatzea dela iruditzen zait.

Ezin da ukatu, azken finean, ikusleak garela saio batek iraun dezan edo ken dezaten egiten dugunak, eta saio mota honek Espainian daukan ikusleria ikaragarria denez, guk ere erruaren zati bat dugula esan liteke. Nolanahi ere, eskainitako programazioa ikusita, aukera gutxi ditu ikusleak morboari lasa ematea baino. Gehienok, denok ezpada, morboa daukagu. Baina baditugu beste interes eta kuriositate hobeak; gauza da telebistan lehenengoa garatzeko aukera edo baliabide gehiago eskaintzen zaikigula bigarrena baino. Eta hor dago, nire ustez, telebista pribatuaren errorea. Euren interesa kultura eta gizartearen gainetik jartzea.

Hori dela eta, demagogia besterik ez duen “telezaborra” gutxiago ikustea ideia ona izan liteke, programa merke hauek audientzia galdu eta desagertzeak ez bailioke inori kalterik egingo, eta, beste gauza askoren artean, etorkizuneko generazioak bestelako baloreez heztea ahalbideratuko bailuke.

Uteca Informe Sector Audiovisual

Comments { 2 }
-->