Archive | orokorra

Ba al da benetako arrazoirik zoritxarrekoak garela esateko? Zer dira gure noizbehinkako depresioak edota bajoiak? Nondik datorkigu sufrimendu hori? Inoiz eskaini al diozue tartetxoren bat honi buruz pentsatzeari?

Honetaz guztiaz jabetzea eta hau guztia ulertzea kostatu zait, baina orain guztiz garbi ikusten dut. Luze gogoetatu ondoren, arrazoi sinple batera heldu naiz. Bai, gure trauma gehienen jatorria ulertzea zenbaitetan oso erraza gerta liteke.

Guk geuk askotan horretarako intentziorik gabe, bizitza imaginario bat sortzen dugu, edo bizitzaren atal ezberdinak. Bertan, bizitza errealean gustuko ez ditugun gauzak desagerrarazi egiten ditugu, atseginak diren beste batzuk sortuz.

Nork ez du noizbait bere burua mila egoera ezberdinetan imajinatu? Nork ez du noizbait inoiz lortu ezingo duen zerbaiten gura ikaragarria izan? Pentsamendu hauek guztiak huskeriak direla pentsa daiteke, baina askotan horiek dira gure sufrimendua sortzen dutenak eta pixkanaka depresio ilunetara eramaten gaituztenak.

Arazoa zera da: bizitza erreala oinarritzat hartuta imaginarioa sortzen dugunean, gure inguruko atal negatiboetan baino ez gara zentratzen. Zapata itsusiak dituen neska ez da ohartzen izaugarri politak diren zapatilak dauzkadala armairuan gordeta. Gauza positibo gehiegiz ahazten gara, ez dugu dugun guztia eta garen guztia behar bezala aintzat hartzen. Beraz, gure sufrimendua, nahi eta ezin baten ondorioa dela esatera iristen naiz, non nahi hori imaginarioa besterik ez den eta ezin hori huskeria bat. Gure buruak sortutako bizitza imaginarioari bizitza erreala kenduko bagenio, emaitza sufrimendua litzateke.

Beste era batera esanda:

Bizitza erreala – bizitza imaginarioa = sufrimendua

Ez gaitezen itsutu ez dugunarekin edo ez garenarekin. Garrantzi gehiago eman beharko genioke gure errealitateari. Azken finean, bertan beti aurkituko baititugu oso positiboak diren aukerak, bizitza imaginarioan sortzen ditugun idealizazio horien beharra uxatuko dizkigutenak.

Ez naiz inolako aditua gai hauen inguruan. Hau guztia nire ikuspuntu pertsonala da, zuekin partekatu nahi izan ditudan nire pentsamendu batzuk. Besterik gabe, agurtzen naiz.

Gaztelaniako klaseren batean, Laurak hikikomoriei buruz galdetu zigun eta gutxi batzuk baino ez genuen jakin erantzuten. Beraz, gai honi buruzko artikulu bat idaztea otu zitzaidan.
***

Hikikomoriakgizarte japoniarrak nolabait inposatzen duen papera jokatzeko gai sentitzen ez diren gazteak dira. Hauen erreakzioa arazo horien aurrean isolatzearena da eta hau gela batean sartu eta hilabete edo urteetan bertatik atera gabe lortzen dute. Hauetako milioi batetik gertu daude Japonian (hamarretik bat) eta gehienak gizonezkoak dira.

Isolamenduaren zergatia

Japoniako gazteek izugarrizko presioa jasaten dute gizartearengandik arrakasta lortu ahal izateko. Gazteak gehien kezkatzen dituzten arazo anitzen artean ikasketetako emaitzena dago. Honekiko presioa, muturreko kasuetan, haurtzaindegitik hasten da, non eta haurtzaindegi onenean sartu ahal izateko azterketa moduko bat egin ohi dieten umeei. Bertan, umeak 5 urte bitarteko eskola hoberenean sartu ahal izateko prestatuak izango dira. Behin han, lehenengo hezkuntzako eskola onenean sartzeko prestatuak izango dira eta horrela bigarren mailako eskolatik, batxilergotik eta bukatzeko unibertsitatetik pasatzen diren arte. Unibertsitatera joan baino lehen, urtebeteko epean buru-belarri prestatzen dira unibertsitatera sartzeko azterketetarako, zenbat eta izen handiagoko unibertsitatea izan, orduan eta zailagoa baita azterketa . Bertako ikasketak bukatu ondoren, lana aurkitzeko zailtasunaren aurrean aurkitzen dira. Hau Japonian oso zaila da, eta gehienetan lortzen diren lanpostuak finkoak izaten ez direnez, familia bat aurrera ateratzea oso zaila suertatzen da.

Isolamenduaren sintomak

Gazteak, gizartearen presioaz libratu nahian, beraien logelan edota beraien etxeetako beste gela batean sartuta egoten dira, gehienetan, urte askotarako. Normalean, ez dute lagunik izaten eguna lo eta telebista ikusi edota ordenagailu edo bideokontsolekin jolasten ematen dute. Honekin guztiarekin, bizkarroi ezkongabe bihurtzen dira. Hau japoniarrek erabiltzen duten espresioa da gurasoen etxeetan lanik egin gabe bizi diren gazte hauek izendatzeko.

Hikikomoriak bere gelako atea giltzaz itxi baino lehen denbora dezente pasatzen da, hau pixkanaka-pixkanaka gertatzen den prozesu bat baita. Lehenengo sintomak triste egotea eta lagunak galtzea dira. Beraien buruekiko ziurtasuna eta konfiantza galtzen dute eta isilak bihurtzen dira; eskolako ikaskideen barreak jasan behar izaten dituzte askotan honengatik. Honi guztiari gizarteko arazo guztiak batzen bazaizkio, gazteek askotan jasan ez eta lehen aipatutako isolamenduaz konpontzen duten egoera ematen da,.

Gurasoen jarrera

Familian hikikomori bat izatea barne-arazo bat da eta guraso askok denbora asko itxaroten dute laguntza psikologikoaren bila joan aurretik. Gainera, Japonian, tradizioz ama da umearen heziketaz arduratzen dena eta askotan aitak hikikomoriaren arazoa berari gaineratzen dio. Ohikoena arazoa gurasoek etxean heltzea da, kanpoko laguntzarik gabe. Euren seme-alabak borondatez gizartearekin harremana berreskuratu arte itxaroten dute, umeak pasa behar duen fase bat izango balitz bezala (gutxitan behartzen zaie hikikomoriei euren geletatik ateratzea).

Hikikomoriaren efektuak

Gizartearekin harremana galtzeak eta denbora luzeko isolamenduak eragina izaten du hauen mentalitatean…Askotan ona eta txarra zer den ez dute bereizten eta telebista eta bideojokoekiko zaletasuna pizten zaie.

Hikikomoria gizartearekin harremana izatera heltzen bada berriz (gehienetan urte askoren ondoren), isolatuta egondako denboraldi guztia galdu izatea du arazo nagusi (ikasketak, harremanak) eta honek zailtasunak sor ditzake. Gainera, gazte hauek jendeak garai batean hikikomori izandakoak direla jakiteari beldurra diote.

Gizarteak gazteengan egiten duen presioak, hauek izaera bortitza izatera eraman ditzake. Hikikomori askok, esate baterako, euren gurasoei egiten diete eraso. 2000. urtean 17 urteko gazte batek autobus bat bahitu eta bertan zihoan gizon bat hil zuen. Beste batek neska gazte bat bahitu eta gatibu izan zuen 9 urtez. Ezagutzen da, halaber, beste kasu bat non hauetako gazte batek 4 neska hil eta manga hentai bateko eszenak birsortu zituen.

Tratamendua

Hikikomoriak jarraitu beharreko tratamenduen artean egokiena zein den esatea zaila da. Iritzi ezberdinak daude: japoniarrena eta mendebaldekoena. Japoniarrek, normalean, hikikomoriak bere kabuz gizartearekin harremana izan arte itxaroten dute; mendebaldekoek, aldiz, beharrezkoa bada behartu egin behar zaiela diote. Dena den, laguntza psikologikoaren beharra dutela aitortzen dute bi aldeek.

***

Espero dut honekin gaiari buruzko hainbat zalantza argitu izatea. 😉
Hikikomoriei buruzko beste pare bat artikulu irakurri nahi badituzue, klikatu hemen edo hemen.

Badakizue, azkenaldi honetan, IKTerook aldi batetik bestera gabiltzala gure proiektuak aurkezten eta, gaurkoan ere halaxe izan da. Irungo Berritzegunetik jaso genuen gonbitea aurrera eramaten ari garen proiektuetako bat 2006ko Berriztapen Jardunaldietan aurkezteko, DBHO 2ko euskarako bloga, hain zuzen ere. Gustura onartu genuen erronka eta Donostiako Miramar jauregirantz abiatu gara gaur goizean.

Proiektu interesgarriak aurkeztu dira bertan; horien artean, Ortuellako gure kide blogariena. Zorionak egiten ari zareten lanagatik!

Niri euskaljakintza aurkeztea egokitu zait. Blogak irakaskuntzarako tresna baliagarriak izan daitezkeela azpimarratzen saiatu naiz eta blogaren bidez aurrera eraman ditudan hainbat lanketa azaldu dut (DBHkoekin lankidetza; material berrien ekoizpena esamoldeak, sinonimoak, hiztegi batua, morfosintaxia eta abar lantzeko; istorio elkarreragileen sortze-lana…). Halaber, nire ikasleen gaiarekiko jarrera aldaketa eta prestutasuna aipatu ditut. Ohiko aurkezpen horietako bat ere prestatua eraman dut baina, azkenean, zuzenean bloga erakustea egokiagoa iruditu zait.

Esperientzia guztiz interesgarriak bizitzen ari gara IKTerook blogintzan hasi ginenetik eta, esan behar, asko ikasten ari garela. Irakasleok publiko zehatz batera ohituta gaude (gure ikasleak) eta hortik ateratzea eta jendaurrean hitz egitea ez da beti xamurra izaten (urduritasuna, azken orduko konexioarekin eragozpenak…). Horregatik, beti eskertzen da aldamenean norbait izatea, batik bat, azken orduko urduritasun horiek leuntzeko… Mila esker, Mikel! 😉