Archive | gizartea

RSS feed for this section

Immigrazioa pobreziaren seinale?

By on 2010(e)ko ekainak 12 in arazoak, gizartea

Gaur egun gero eta etorkin gehiago dago Euskal Herrian. Etorkin hauek herrialde ezberdinetatik datoz, esate baterako, Afrika iparraldetik eta Hego Amerikatik. Herri hauek oso txiroak dira eta, horregatik, emigrazio tasa oso altua da. Bertako jendea bizi baldintza makurretan bizi denez, beste bide bat hartzea erabakitzen dute, kasu honetan, herrialde garatuetarako bidea. Hala ere, inmigranteek euren herrialdeetan zuten bizimodua aldatzea ia ezinezkoa da eta lehen zuten rol bera edo okerragoa izaten jarraitzen dute helmugako herrietan.

Etorkinek immigratutako herrialdeari aberastasun ugari ematen diote, adibidez, kultur eta ohitura ezberdinen aberastasuna. Horregatik, herrialde garatu nahiz garatu gabeetan, etorkinen presentzia beharrezkoa dela iruditzen zait, eta hori herrialde baten hazkundearen edo gorakadaren seinale da.

Baina, kasu gehienetan, etorkin hauek mesedea ekarri beharrean, oztopoa besterik ez dute sortzen. Horren lekuko immigranteen arteko istiluak dira. Hauek maiz gertatzen dira euskal lurralde guztietan eta arrazoi ugari egon badaitezke ere, ohikoena droga izaten da. Immigranteek gure herrialdean lan arriskutsuak egiten dituzte eta ohikoena soldata baxua izatea da.

Bestalde, droga-trafikatzaile nagusienak marokoarrak izaten dira. Hori dela eta, droga munduan murgiltzean, istilu eta borroka ugari gertatzen dira bai etorkinen artean, eta batzuetan, baita bertako biztale eta etorkinen artean ere. Hori ekiditeko, arrazismo jarrera hori desagerrarazi beharko genuke, errespetu osoz jokatu eta ez beraien gainetik egongo bagina bezala.

Laburbilduz, Euskal Herrian etorkinek duten presentzia oso garrantzitsua da; izan ere, ekarpen ugari egin dituzte. Horrela, errespetuz jokatu beharko genuke haien aurrean eta arrazismo oro baztertu. Gainera, gizarteak ez luke beraien ahulezia aprobetxatu behar lan baztertuak emanez, soldata baxua eskainiz… Hala ere, gurera etortzen direnean, gure kulturako ezaugarriak errespetatu eta, adibidez, euskara ikasten saiatu beharko lirateke.

Comments { 0 }

Internet hemen da, gaur, orain

By on 2010(e)ko ekainak 2 in gizartea, sarea

Orain egun batzuk izan nuen Internetek Mexikon duen egoeraren berri: biztanleen ehuneko hirurogeita hamarrek ez du sarean nabigatzeko aukerarik. Harrigarria iruditu zitzaidan, harrigarria bezain kezkagarria; azken batean, XXI.a den mende honetan, garapena eta internet, biak bat direla ulertu dut lehenengo hamarkadak eman duenagatik. Gogoak Mexikora eraman ninduen, eta rol jokoa bailitzan, internet gaberik bizi den biztanleetako baten azalean jartzen saiatu nintzen. Zaila egin zitzaidan oso, imajinaezina, horrenbeste dira internetek eskaintzen dizkigun abantailak! (Egin klik ondoko irudiaren gainean, horietako batzuk ikusteko.)

Har dezagun, esaterako, irakaskuntzaren esparrua. Duela urte batzuk sinestezina zen ikasle batek sortutako ezer edonoren eskura izatea. Gaur egun, hori da klik batek ahalbide diezagukeen gauzarik arruntenetakoa. Internetek hezkuntza sistema tradizionalarekiko haustura ekarri du. Milaka webgune daude helburu didaktikoa dutenak, hala nola, wikiak, blogak, gisa guztietako sorgailuak… Aukera horiek guztiak baliatuz, ezagutza itsu-itsuan testu liburuetatik erdietsi behar izatetik, edukiak sortuz ezagutza lortzera pasa gara, aprendizaia prozesua irauliz, hezkuntzan kritikotasuna txertatuz. Testuinguru horretan jarri da abian Eskola 2.0 egitasmoa.

Halaber, komunikazioaren esparrura ere izugarrizko aldaketak ekarri ditu. Sare sozialak momentuko mezularitza zerbitzutik hasi eta ideiak, argazkiak, bideoak, musika eta beste mila gauza partekatzeko gune bihurtu dira. Erabilerrazak dira eta giza harremanek hornitzen dituzte, hori da euren arrakastaren gakoa. Facebook da sare sozial entzutetsuena eta Twitter moda-modan dagoen microblogging gunea. Biek ala biek ematen dute jendea jarraitzeko aukera, eta jario irakurleak bailiran funtzionatzen dute, etengabe eguneratuz. Mundua, bere handitasunean, txiki egitea lortu du internetek, gutiz globalizatzea.

Baina Internetek ere baditu bere arriskuak. Batetik, Internet Addiction Disorder izenekoa. Gauza guztiekin bezala, gehiegikeriak daudenean, adikzio izatera pasa daitezke, gaixotasun. Gaitza gero eta ohikoagoa bihurtzen ari dela dirudi eta horregatik sortu zen AEBn reSTART. Alabaina, kontuan izan behar da internet, berez, ez dela arriskua, lan eta aisirako gailua baizik. Arazoa norbanakoaren erabileraren neurrigabetasunean dago.

Bestetik, nortasun digitala daukagu. Iaz izan nuen lehenengoz honen berri. Jokin Lacallek ikastolako ning-ean jarri zigun post -ak ireki zizkidan begiak. Sarean kontu handiz ibili beharra dagoela erakutsi nahi izan zigun; izan ere, bertan egiten dugun oro gordeta geratzen baita. Maitek beti esaten digu argitara ateratzea nahi ez duguna interneten ez jartzeko eta Mashable webguneak ere hiru aholku eman zituen lehengo batean nortasunaren zaintzarako. Horrek, ordea, ez du erabileran oztopo izan behar. Azken batean, horregatik ez erabiltzea, teila batek buruan jo gaitzakeen beldurrez kalera atera nahi ez izatea bezain zentzugabea litzateke. Nik argi ikusten dut, beldurraren funtsa desinformazioa eta ezjakintasuna dira.

Sareak partekatzean oinarritzen den komunitate bat ere osatzen du, helburu komertzialetatik at dagoen mundu bat, denok denongandik ikastea ahalbidetzen duena. Filosofia horri jarraiki sortu da software askea, eta asko dira bere aldeko apustu irmoa egin dutenak.

Internet ez da bihar etorriko, ez da etorkizuna, oraina da. Hemen dago eta geratzeko etorri da. Jada ez dago sarea errealitatearengandik bereizterik, mundu birtuala zein fisikoa biak nahastu baitira. Orain, emeki-emeki gauzen internetek nola disolbatzen dituen ikustea besterik ez zaigu geratzen.

Comments { 1 }

Minareteak, Islamaren baionetak?

By on 2010(e)ko maiatzak 31 in arazoak, gizartea

File:Mahmud Moschee1.jpgOrain dela hilabete batzuk Europa osoan eragina izan zuen zerbait gertatu zen: Suitzako UD alderdiak erreferendum bat antolatzea eskatu zuen. Bertan, minareteak eraikitzea debekatu behar zen edo ez galdetzen zen. Suitzako konstituzioaren arabera, erreferendum bat antola daiteke gai bati buruz herritarrek horrela eskatzen badute, nahiz eta gobernua honen aurka agertu. Gobernua, parlamentua, erakunde erlijiosoak eta hainbat erakunde erreferendumaren aurka agertu ziren. Gainera, hainbat kantoitan debekuaren aldeko propaganda debekatu zen. Hala ere, erreferendumean, %57,5ek debekuaren alde egin zuen. Europa osoan kritikak egon ziren, jendearen eskubideen aurkakoa zela adieraziz eta xenofobiak eta islamofobiak eragin zutela esanez.

Herriak demokratikoki erabaki du, eta ez da gobernuak inposatutako zerbait. Suitzak, beste estatu batzuek ez bezala, demokrazia zuzen baten antzekoa dauka, hau da, populazioak zuzenean parte har dezake erabakietan. Populazioaren zati batek zerbait eskatzen badu (100.000 sinadura behar dira) erreferendum bat antolatu behar da. Beste estatuetan, berriz, gobernuak bakarrik antola ditzake erreferendumak. Proposamena onartzeko gehiengo bikoitza behar da, hau da, populazioaren eta kantoien gehiengoak baiezkoa eman behar du. Erreferendumean, populazioaren %57,5ek eta 26 kantoietatik 22k bai bozkatu zuten. Beraz, erabaki hau Suitzako herriak askatasunez hartua da eta demokratikoki onartua.

Hala ere, nahiz eta gehiengoak onartua izan, batzuen ustez, erabaki hau “gehiengoaren diktaduraren” adibide bat da; gehiengoak gutxiengoari eskubideak kentzen dizkiola, alegia. Hau ez da egia. Minarete berriak eraikitzea debekatzea ez da eskubideak kentzea. Eraikita dauden minareteak mantenduko dira eta ez dira meskitak debekatzen; beraz, musulmanek bere erlijioa praktikatu dezakete. Gainera, minareteak asko nabarmentzen dira eta eta hiriaren skyline-a aldatzen dute. Minareteak ondo gelditzen dira Istanbulen edo Kairon baina ez Mendebaldeko Europako hiri batean.

File:Minarets poster 1.jpgHorretaz aparte, Suitzako eta, orokorrean, Mendebaldeko Europako musulman gehienak inmigranteak dira eta asko ez dira integratzen. Europako populazio musulmana asko hazi da azkeneko urteetan eta hauen artean islamista erradikalak daude. Erradikal hauek bosgarren zutabe bat osatu dezakete eta terroristak sortu. Gainera, islamista hauek meskitetan adoktrinatzen dituzte. Minareteak islamismoaren zabalkuntzaren adierazleak dira. Recep Tyyip Erdogan-ek, orain Turkiako lehen ministroa denak, 1997an minareteak islamaren baionetak direla esan zuen. Beraz, nire ustez, intolerantziarekin ez da tolerantea izan behar. Herrialde musulman gehienetan ezin dira musulmanak ez diren eraikin erlijiosoak eraiki.

Referendum honen ondorioz Europan zehar antzeko erabakiak hartzeko eskatu dira, alde batetik, eta kritikatu egin da, bestetik. Islamismoaren hazkuntza laizismoaren aurka doa. Ilustraziotik eta Iraultza Frantsesetik hasita estatuaren eta erlijioaren arteko banaketa lortu da, eta musulmanek ez dute hori onartzen. Gainera, erlijioa sexista da, emakumeek eskubide gutxiago dituztelako. Adibidez, emakume musulman batzuek bere borondatez estaltzen dute burua, baina beste askok bere familiak derrigortuta. Laikoak diren herrialde musulmanetan ere erlijioak indar gehiago hartzen du. Turkian, adibidez, AKP alderdiaren gobernu islamistak konstituzioa aldatu nahi du, eta armadari eta epaileei -laizismoaren zaintzaile- boterea kendu nahi die, Atatürk-en erreformak deseginez. Beraz, kontu handiz ibili behar da honekin eta argi gelditu behar da mendebaldeko kultura onartu behar dutela hona etortzen diren inmigranteek.

Ondorioz, nire ustez, minareteak intolerantziaren sinbolo dira; beraz, ez dira gehiago eraiki behar Mendebaldeko Europan. Gainera, inmigrazioari kontrol gehiago jarri behar zaiola iruidtzen zait, berandu izan baino lehen.

File:Minarettinitiative 2009 de.svg

Comments { 1 }
-->